Brooke Hospital helpt slachtoffers aardbeving Pakistan
De aardbeving duurde een paar minuten, maar de gevolgen waren verschrikkelijk. Op 8 oktober werd de Northwest Frontier Province van Pakistan getroffen door een aardschok met een kracht van 7.6 op de schaal van Richter. Naar schatting 73.000 mensen kwamen om en 3 miljoen mensen werden dakloos. De Brooke-dierenartsen hebben met drie mobiele klinieken noodhulp geboden in de regio’s Balakot (in de Northwest Frontier Province) en Muzafarabad (in het Pakistaanse deel van Kashmir). Daarnaast heeft Brooke een ezelkaravaan ingezet, voor de distributie van voedsel en hulpgoederen in voor auto’s onbereikbare bergdorpen. Gewonde dieren werden behandeld, en een grootscheeps vaccinatieprogramma werd opgezet. Ook mensen kregen vaak eerste hulp van onze dierenartsen. Binnen drie weken hadden de teams 50 ton hulpgoederen vervoerd, waaronder 1200 voedselpakketten. Begin januari waren al 34.000 dieren behandeld en 3000 mensen. Dierenarts Dr. Sher Nawaz was verantwoordelijk voor de ezelkaravaan. Dit is zijn verhaal.
“Op de ochtend van 8 oktober hadden we in onze kliniek van Peshawar een vergadering met de veterinaire staf. Om 8:52 uur voelden we de eerste beving. Het was alsof iemand een duw gaf tegen de vergadertafel. Maar toen realiseerden we ons dat ons hele gebouw stond te schudden. We zijn hals over kop naar buiten gerend.
Ik heb vaker aardbevingen meegemaakt, maar deze was de heftigste ooit. Het epicentrum van de beving lag op 250 kilometer van Peshawar. Dr. Shahabat Khan (hoofd van de kliniek in Peshawar) en ik gingen meteen op inspectie in de kliniek. Ondertussen belde ik onze kliniek in Mardan, om te vragen hoe de situatie daar was. Wonder boven wonder waren alle medewerkers en dieren ongedeerd en de gebouwen onbeschadigd. Dieren reageren altijd heftig op aardbevingen. De dagen na de beving waren de dieren in alle klinieken onrustiger dan normaal.
Na spoedoverleg, ondermeer met het Pakistaanse leger, hebben we besloten om drie mobiele teams in te zetten in
Dr. Sher Nawaz
De ezelkaravaan werd begeleid door 1 dierenarts en 1 assistent, en vier dierverzorgers. Mijn rol was begeleidend dierenarts bij de ezelkaravaan. In Mardan heb ik 25 ezels kunnen organiseren, van eigenaren die ik ken. Verder hebben we 10 ezels kunnen regelen in Peshawar. Een paar eigenaren zouden hun ezeltje begeleiden. Het inhuren van de ezels kostte 2,80 euro per dag, per dier. Onder toezicht van een dierenarts zijn de ezels en goederen met vrachtwagens naar onze uitvalsbasis gebracht, een legerkamp in het bergdorpje Kolian. Onze ezelkaravaan zou de hulpgoederen van Kolian naar een klein legerkamp in de Ghnol vallei brengen. De afstand tussen beide legerkampen is 7 kilometer in berggebied. Per keer zouden we bijna 2000 kilo aan goederen vervoeren.
Op 18 oktober vertrok de eerste karavaan. De eerste dagen waren er veel naschokken die ons de stuipen op het lijf joegen als we langs steile berghellingen liepen. De nachten waren minder angstig, want die brachten we door in tenten op vlak terrein. Maar de wil om hulp te bieden won het van onze angst.
We deden zes uur over de zeven kilometer van Kolian naar Ghnol. Overal om ons heen was verwoesting: steenhopen die ooit huizen, scholen, ziekenhuizen, waren geweest; kapotte wegen, gebroken telefoonpalen en overal karkassen van dieren. We zijn stil blijven staan bij een huis waarvan 14 bewoners lagen begraven in haastig gedolven graven. Van de mensen die we onderweg tegenkwamen had ieder zijn eigen gruwelijke ervaringen te verwerken. Ze hebben hun naasten geen behoorlijke begrafenis kunnen geven, moesten buiten in de kou slapen, zonder voedsel, warme kleding en medische hulp. Er zijn in de weken na de ramp nog veel doden gevallen. Het leed is onbeschrijfelijk.
We behandelden gewonden, zowel mensen als dieren. Dieren in shock laten zich niet makkelijk benaderen. Maar door ze wat voer te geven, tegen ze te praten en ze te aaien werden ze rustig en lieten ze zich behandelen. Eerst een pijnstiller, en daarna de benodigde behandeling. In al hun ellende waren de eigenaren blij met ons aanbod om hun gewonde paard, ezel, koe of geit te behandelen. Sommigen hadden hun dier al met geïmproviseerde spalken en verbandjes proberen te helpen. Toen we bij het legerkamp in Ghnol aankwamen stonden tientallen hongerige mensen ons op te wachten. Het leger rangschikte de goederen en deelde ze daarna uit. We waren doodmoe, maar het was een ongelofelijke ervaring om te zien hoe blij die arme mensen waren met “onze” pakketten.
De ezels hebben het fantastisch gedaan. Het zijn geweldige dieren. Wij hadden natuurlijk gezorgd voor comfortabel tuig en gevarieerd voer. De dieren kregen stevige maaltijden, vers water en regelmatig rust. En natuurlijk controleerde ik telkens hun conditie, en zorgden wij ervoor dat geen enkel dier te zwaar belast zou worden: elk dier droeg een pak van 55 kilo.
We zijn dankbaar dat we, hoe beperkt onze middelen ook waren, hebben kunnen helpen, dankzij de donateurs van Brooke. De enorme inzet van vrijwillige en professionele hulpverleners uit binnen- en buitenland heeft diepe indruk op me gemaakt. Een ramp van zo’n omvang brengt eenheid onder de mensen. Grenzen en verschillen vallen weg. Onze teams hebben goed werk verricht, maar ik denk vooral ook aan de mensen en dieren die we niet hebben kunnen helpen. Dat kan ik moeilijk loslaten.”
