Anky van Grunsven, dressuuramazone
Ik
ben opgegroeid met dieren; we hebben altijd honden gehad. Nu hebben we
twee honden en een kat. Ik hang hele verhalen tegen ze op. Zonder mijn
dieren is het leven vreemd. Een dier is zoals hij is. Hij kan een leuk
karakter of een minder leuk karakter hebben, maar hij is elke dag
dezelfde; je weet wat je aan hem hebt. Hij zal niet anders worden omdat
hij iets bedacht heeft of van een ander iets gehoord.
Ik rijd al vanaf mijn zesde jaar paard. Elke dag werk ik met plezier met mijn paarden. Er is nooit een dag dat ik er geen zin in heb. De vriendschap die je hebt met een paard is bijzonder en het is een uitdaging om te zien wat je samen met je dier kunt bereiken.
Mensen in de
Derde Wereld zijn in eerste instantie gericht op werken om te
overleven. De mensen zijn volkomen afhankelijk van hun dier en dat
maakt de situatie zo complex. Ik heb er begrip voor dat mensen eerst
voor zichzelf zorgen en daarna pas voor hun dier. Je kunt niet als
dierenliefhebber iemand veroordelen die simpelweg de kans niet heeft om
goed voor zijn dier te zorgen. Het mooie is dat er altijd mensen zijn
die ondanks alles goed zijn voor hun dier, juist omdat ze er zo van
afhankelijk zijn.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik niet
goed kan tegen die vreselijke foto's. Ik blader altijd snel verder,
omdat ik het zo afgrijselijk vind. Het liefst heb ik er niets mee van
doen en geniet ik van paarden die er goed uitzien. Toch ga ik de
confrontatie aan, omdat ik vind dat ik er iets aan moet doen. We
besteden in Nederland zoveel geld aan onze paarden, dat kan best wat
minder. Als we nou eens per jaar één zadeldekje minder kopen, dan
kunnen we weer een klein beetje meer geven aan Brooke.
