Brooke: een halte op een wereldreis, door Dennis Kaarsgaarn & Vicky Janse de Jonge

Pakistan

Drie jaar geleden zijn we, naar aanleiding van een speciale aflevering van ‘Dierenmanieren op reis’, donateur van Brooke geworden. Wanneer we eind 2002 onze wereldreisplannen aan Brooke Nederland voorleggen wordt er enthousiast gereageerd op onze vraag of het mogelijk is één of meerdere klinieken van Brooke in Pakistan te bezoeken. Als we na zeven maanden reizen vanuit Iran de grens met Pakistan oversteken voelen we direct dat we in Azië zijn aangekomen: de heerlijke drukte, stof en kleurige mensen grijpen ons aan.

Als we onaangekondigd in het Brooke-kantoor van Multan aankomen om een afspraak te maken worden we hartelijk ontvangen. We kunnen meteen met de manager mee op zijn ronde langs de mobiele klinieken. Deze klinieken staan op strategische punten opgesteld; bij het busstation, de steenfabriek en de markt. Dit zijn plaatsen waar de ezels en paarden, die heel veel zwaar vervoerwerk doen, regelmatig langskomen. Het is druk, ruim 45 graden en heel stoffig op straat. We bewonderen de dierenartsen die in deze zware omstandigheden hun werk doen. Elk van de mobiele klinieken behandelt gemiddeld 90 dieren per dag. Eén van de paarden die op dat moment onderzocht wordt is te ziek en ondervoed voor een behandeling ter plaatse. In overleg met de eigenaar wordt besloten het paard op te nemen in het veldhospitaal. Dit is een grote stap voor de eigenaar, omdat het paard zijn enige bron van inkomsten is. Gelukkig ziet hij in dat dit de enige mogelijkheid is. Als we ’s middags het veldhospitaal bezoeken, zien we daar de eigenaar met het paard terug. De Brooke-medewerkers laten hem zien hoe hij zijn paard moet wassen en borstelen. Een veldhospitaal heeft een capaciteit van ongeveer 50 dieren, die gemiddeld 30 dagen onder behandeling zijn. De schone stallen staan rond een grasveld waar de dieren ’s morgens hun beweging krijgen. Op het moment dat een dier de kliniek verlaat krijgt hij nieuwe hoefijzers en de eigenaar krijgt een pakketje dat bestaat uit een goede borstel, hoevenkrabber en een waterzak die makkelijk overal mee naar toe te nemen is. Dit pakketje (ter waarde van € 1,50), wordt gratis verstrekt en kan al heel wat leed voorkomen. We hopen dat het paard dankzij wat extra krachtvoer, rust en medische behandeling over enkele weken zijn werk weer kan doen.

In Lahore bezoeken we het Brooke-hoofdkantoor en krijgen een uitgebreide uitleg over de organisatie in Pakistan. Wat ons in Multan al was opgevallen is de efficiëntie waarmee de organisatie is opgezet. Al het personeel komt uit Pakistan hetgeen goed is voor de werkgelegenheid. Tevens begrijpt het Pakistaanse personeel hoe de cultuur in elkaar zit; dit vergroot de acceptatie van de werkzaamheden van Brooke onder de eigenaren van de dieren. Er is heel weinig kantoorstaf; iedereen is direct betrokken bij het geven van (medische) hulp en het verzorgen van de dieren.

Nieuwe ideeën en apparatuur worden als eerste in het hospitaal van Lahore uitgeprobeerd. We zien een voedingsmixer, waarmee men de juiste combinatie van ingrediënten in het voer kan mengen, en een weegschaal. Voorheen werd het gewicht van de verschillende ingrediënten simpelweg geschat, alvorens ze in het voer werden gemengd. Met de nieuwe weegschaal wordt elk ingrediënt nauwkeurig afgewogen alvorens in het voer te worden gemengd. Uiteraard leidt dit tot een betere samenstelling van het voer en dus een betere behandeling van de dieren.

Een deel van de verwondingen (zoals tuigwonden, chemische brandplekken en wonden door verkeersongelukken) wordt veroorzaakt door het werk dat de dieren uitoefenen. Een groot deel is echter het gevolg van onwetendheid van de eigenaren. Op de grens met Afghanistan zien we op de Afghaanse paardenmarkt enkele sprekende voorbeelden: brandmerken op gezwellen om deze ‘te laten afnemen’, afgesneden oren van een ezel na een kleine verwonding aan de oren en amateuristisch verwijderde abcessen waardoor het hele gewricht van een paard bloot ligt. De inspanningen van Brooke waren in het verleden met name gericht op medische hulp. Tegenwoordig wordt ook heel veel aandacht besteed aan educatie. We worden in Peshawar uitgenodigd op de wekelijkse scholingsbijeenkomst waar de eigenaren van paarden en ezels vrijwillig heenkomen. Elke week wordt een ander onderwerp, zoals het belang van borstelen en het schoonmaken van de hoeven, behandeld door de arts. Ook wordt uitgelegd van welk materiaal zadels en halsters gemaakt moeten worden. Altijd is er een zadel- en halstermaker aanwezig die meteen de noodzakelijke aanpassingen kan doen tegen gereduceerd tarief. Deze simpele educatie werkt preventief: het voorkomt veel leed.

Natuurlijk wordt de korte maar krachtige bijeenkomst afgesloten met een traditioneel Pakistaans kopje melkthee. We krijgen het gevoel dat door onze aanwezigheid de eigenaren het educatieprogramma nóg belangrijker vinden. Trots laten ze hun eigen dieren zien en we zijn blij dat de meeste dieren er, na de acht bijeenkomsten die er zijn geweest, goed uit zien en zelfs prachtig versierd zijn met henna. Dit is de nieuwe generatie eigenaren die, met behulp van Brooke, niet langer hun dieren alleen zien als bron van inkomsten maar als lid van de familie.

Wij zijn trots om supporter van Brooke te zijn!